Thomas Ambrose Bowen, uit Geelong, Australië, werd geboren op 18 april 1916 en stierf op 27 oktober 1982 op de leeftijd van 66 jaar.  Hij heeft de behandelingsmethode die we nu kennen als “De Bowen Therapie” ontwikkeld. Tom, zoals velen hem kenden, was een bescheiden man die vele tientallen jaren van zijn leven werkte in Geelong aan de ontwikkeling van de techniek.

Over de jaren verhuisde Tom zijn praktijk verschillende keren binnen Geelong. Zijn eerste full-time praktijk was in 99 Latrobe Terrace. Vanwege een sanering van de wijk verhuisde hij naar 283 Latrobe Terrace en tenslotte naar Villamanta Street. Hij bouwde een erg drukke praktijk op met zijn eigen stijl van osteopathie, die we nu “Bowen Therapy” noemen. Zijn praktijk was zo druk dat in het Webb Rapport van 1975 (een overheidsrapport betreffende praktijken met natuurlijke geneeswijzen) stelde dat hij zo’n 13.000 patienten per jaar behandelde. Dit aantal patienten werd behandeld in slechts vier-en-een-halve dag per week.

Elke twee weken werd de zaterdag ochtend gereserveerd voor het gratis behandelen van gehandicapte patienten, met name kinderen. Tom deed veel werk voor weinig of geen financiele vergoeding. In latere jaren had hij assistentie voor deze zaterdagen van sommige van zijn ‘jongens’, met name  Kevin Ryan, Romney Smeeton en Tom’s vriend Peter Grundle samen met een receptioniste. Deze ochtenden waren erg populair. Kevin en Romney hielden ze, na Tom’s overlijden, 12 jaar gaande totdat het onmogelijk werd om ze voort te zetten.

Tom werkte niet alleen met mensen, maar ook met dieren, ondermeer honden, katten, varkens en paarden. Hij had een speciale connectie met dieren en leek altijd precies te weten wat te doen om ze te helpen met blessures. Hij ontwikkelde een interesse voor enkele dravers die hij regelmatig behandelde in Geelong, en er zijn verhalen over het succes als gevolg van de behandelingen. 

Tom bleef zijn therapie ontwikkelen en veranderen, tot aan zijn dood in 1982 toe, hoewel vele van zijn eerste ‘moves’ tot op de dag van vandaag worden toegepast. Hij spendeerde thuis soms vele uren om een oplossing te vinden voor een probleem van een bepaalde patient, en gaf niet op totat hij een oplossing had gevonden.

In zijn praktijk had Tom slechts twee tijden voor afspraken: 9 tot 11 ‘s ochtends en 2 tot 4 ‘s middags op maandag, dinsdag en vrijdag. Op woensdag en zaterdag was alleen de ochtend beschikbaar. Voor afspraken gebruikte hij een nummertjes systeem en moest men simpelweg wachten tot zijn/haar nummer aan de beurt was. Hoewel de ochtend sessie om 11 uur afliep werkte Tom vaak tot na 12 uur, totdat alle patienten gezien waren.

Tom deed huisbezoeken voor patienten die niet naar de praktijk konden komen, vaak vergezeld door Rene Horwood als assistente bij de behandelingen.

Tom’s reputatie voor het behandelen van spier– en gewrichts problemen was enorm. Mensen kwamen van grote afstand om hem te zien, niet alleen in zijn thuis-staat Victoria.  Tom behandelde ongeveer 60 patienten per werkdag en ongeveer 20 op zaterdag morgen. De patienten hadden meestal slechts  2 of 3 behandelingen nodig om hun probleem op te lossen.  Tom deed ook huisbezoeken in de avonduren indien nodig. Hij gebruikte éénpersoons bedden voor zijn behandelingen. Pas later in zijn carrière gebruikte hij electrisch verstelbare behandelbanken nadat hij die gezien had in Romney Smeeton’s praktijk.

Volgens Tom heeft hij slechts zes mensen zijn Techniek geleerd. Eerst mochten ze alleen observeren voordat hij ze de gelegenheid gaf om, onder zijn strict toezicht, de ‘moves’ zelf op patienten uit te voeren. Al deze mannen waren geruime tijd bij Tom in de leer. Elk van hen werkte een halve of een hele dag per week met Tom gedurende enkele jaren. Tom noemde deze mannen zijn “boys”  en zij zijn de enige mensen aan wie Tom het toevertrouwde dat zij de Techniek aan anderen konden leren.

Zij waren: Keith Davis, (wijlen) Nigel Love, Kevin Neave, Oswald Rentsch, Kevin Ryan en Romney Smeeton. Deze mannen werkten met Tom gedurende verschillende periodes in zijn carrière en waren allemaal medisch gekwalificeerd en werkten in hun eigen praktijk terwijl ze van Tom leerden. Keith Davis, Nigel Love, Romney Smeeton en Kevin Neach waren chiropractoren.Kevin Ryan was een osteopaat en Oswald Rentsch was een massage therapeut. Vanwege de verschillende leerperioden met Tom en hun verschillende achtergronden heeft ieder van hen een eigen interpretatie gegeven aan Tom’s werk, wat men kan zien in hun Techniek zoals die vandaag de dag wordt toegepast.

Dit betekent dat geen enkele van deze mannen de enige juiste techniek heeft ontwikkeld.  Al deze mannen hebben hun eigen, goede interpretatie.  Het totale werk van deze mannen is waarschijnlijk slechts een klein onderdeel binnen de enorme mogelijkheden van de therapie. Om een volledig overzicht te krijgen van Tom’s werk moeten we deze variaties in interpretatie gebruiken, zodat we een totaalbeeld krijgen van De Bowen Techniek als een modaliteit. Er wordt gezegd dat Tom tegen één van zijn “boys” zei dat hij hem 10% van wat er mogelijk was had laten zien en dat hij de andere 90% zelf moest ontdekken.

Anneke’s verhaal:

Ik volgde de cursus in De Bowen Techniek in 2000 – 2001 en ik kan met de hand op het hart zeggen dat het mijn manier van werken totaal heeft veranderd.

Ik ben van nature nogal sceptisch en vond het in het begin allemaal nogal vaag. Ik was gewend aan gedetailleerde, technische verklaringen gedurende de vele cursussen die ik sinds 1991 gedaan heb. Deze cursus was anders. Sceptisch zijn is, mijns inziens, gezond, zolang het maar samen gaat met nieuwsgierigheid en zolang het maar gaat zonder oordeel. Dus probeerde ik de informatie die ik kreeg te accepteren en kwam terug in de praktijk na een paar verwarrende dagen.

De eerste keer dat ik de techniek uitprobeerde was met een patiënt met ernstige, chronische lage rug klachten. Ik had haar al jarenlang met enige regelmaat in behandeling. Zij stond er open voor om iets nieuws uit te proberen en zo had ik mijn eerste ervaring met de effecten van De Bowen Techniek.

 "Ik weet niet precies wat je gedaan hebt, maar ik denk dat je die cursus maar moet gaan afmaken. Ik heb me in jaren niet zo goed gevoeld. “

Ik was verbaasd. Ik had zo weinig gedaan. Het was allemaal zo licht en zacht. De helft van de tijd was ik niet eens in de behandelkamer. Hoe kon dit? Maar het werkte, dus maakte ik de cursus af en behaalde het diploma in 2001.

Het werkte. De resultaten waren er. Zo eenvoudig is het. Ik ben nog steeds fysio-manueel therapeut en gebruik al mijn kennis en ervaring, maar behandel nu 95% van mijn patienten met De Bowen Techniek. Het is een geweldige, effectieve techniek voor een grote variatie aan aandoeningen .

Deze wonderbaarlijke, prachtige techniek inspireerde mij om les te gaan geven in De Bowen Techniek om te beginnen aan fysiotherapeuten en anderen werkend in de gezondheidszorg. Ik begon met lesgeven in 2003. Na twee jaar organiseren en verbeteren van de cursus, verbeteren van de syllabus en het verkrijgen van de nodige ervaring in het lesgeven werd de cursus erkend door het the Bowen Therapist European Register (BTER), nu BTPA (Bowen therpist Professional Association) een onafhankelijke Europese organisatie van Bowen Therapeuten.

Vanaf 2015 is er intensief contact geweest met een aantal internationale therapeuten en docenten en met Dr. Romney Smeeton. Dit heeft geleid tot een tweetal samenkomsten, in oktober 2015 in Chicago en in juli 2016 in Zagreb. Dr. Romney Smeeton heeft hier zijn kennis en ervaring in het werken met Tom Bowen met ons gedeeld. Dit heeft geleid tot het herschrijven van de opleidings inhoud om het geheel completer te maken.

development pixiedot media